Windmolens | 16 september 2019

Vanaf de weg voor ons huis kun je in de verte een aantal windmolens zien staan. Ik schat de afstand op zo’n 10 tot 15 kilometer hemelsbreed. Zou ik met de fiets vlak bij die molens kunnen komen om een paar mooie foto’s te schieten? Ik besluit om dat vandaag eens uit te proberen. Dat blijkt nog niet mee te vallen…

De Canon gaat in de tas en ik fiets door de polders bij Eemnes richting het pontje over de rivier de Eem, de enige volledig Nederlandse rivier. Zowel de bron als de monding liggen in Nederland en de totale lengte is 18 kilometer. Voor een euro mag ik mee naar de overkant. Via Bunschoten en Eemdijk fiets ik verder richting het Eemmeer, waar ik bij de paaldijk op een punt kom waar ik een goed overzicht heb over tientallen windmolens. Zo ver het oog reikt staan de molens trots in het weidse landschap. Ik sta aan de verkeerde kant van het water, en het is de vraag of ik aan de andere kant kan komen. Een voorbijkomende jogger vertelt dat het op de fiets nog wel 50 kilometer is naar de andere kant. Ik sla even over.

Het weer is grijs en somber. Gelukkig kan ik via een vlonder een stukje over het water lopen. Het is duidelijk dat er ook honden mee de vlonder op gaan, ik moet bij elke stap goed oppassen. De tas gaat open en ik haal de camera tevoorschijn. Als ik de omgeving in mij opneem zie ik dat ik goed de ontelbare windmolens in beeld wil brengen, als ook het dreigende wolkendek en het water tussen mij en de overkant. Uiteindelijk kies ik voor 60mm op een klein diafragma van 25, voor een zo hoog mogelijke scherpte/diepte. De ISO gaat op 160. Later realiseer ik mij dat ik beter voor een iets groter diafragma van bijvoorbeeld F16 of maximaal F22 op ISO-100 had kunnen kiezen. Boven de F16 loop ik het risico op verstoringen in het beeld, wat nog versterkt kan worden door de hogere ISO-waarde.

Alleen de vogels en de golven bewegen in de wind. De meeste windmolens staan stil. Het strookt hopelijk niet met de werkelijkheid, maar het lijkt wel of windmolens meest van tijd stil staan vanwege te weinig wind, verkeerde wind(richting), te veel wind of onderhoud. Voordeel is dat ik geen snelle sluitertijd hoef te kiezen. Scherpstellen is nog wel een uitdaging. Binnen het stuk van voor- en achtergrond dat ik scherp op de foto wil hebben bevindt zich niets dat geschikt is om op scherp te stellen. Dus ik kies toch maar voor de dichtstbijzijnde windmolen, het water mag wel onscherp blijven. Als alles klopt druk ik af en neem de buit mee naar huis.

Thuis gaat de Macbook aan en als de foto’s in Lightroom staan kies ik de instellingen die het contrast van de windmolens tegen het landschap, de lucht en het water het best benadrukken. Somberheid in optima forma.

Wat zou ik de volgende keer anders of beter willen doen?

  • Kleiner diafragma tot maximaal F16 of F22
  • Lagere ISO van maximaal 100


Using Format