Hei-sessie | 26 augustus 2019

Maandagmorgen 26 augustus 2019, het is vroeg in de morgen en het liefst blijf ik nog even liggen. Ik heb mij voorgenomen om vandaag voor vroege ochtend-shoot naar de hei te gaan. Door de gordijnen heen zie ik het begin van ochtendgloren en de drang om een mooie foto te kunnen maken wint het van de warmte van mijn bed. Even later sta ik buiten. Het is pas kwart over zes, en de fiets brengt me snel naar de hei vlak bij ons om de hoek, tussen Eemnes, Hilversum en Laren.

Bij het wildrooster aan het begin van de hei is het nog rustig, geen jogger of hondenmens te zien. Verderop loop ik andere fotografen tegen het lijf, gelijk even kijken wat ze gebruiken. Indrukwekkende Canons en Nikons met soms toeters van lenzen. Waar de mensen elkaar de rest van de dag passeren zonder elkaar een blik te gunnen, lijkt op dit vroege tijdstip iedereen dikke vrienden. Links en rechts groetend baan ik mij een weg en stap geregeld af om de bloeiende hei in de opkomende zon vast te leggen,

Plotseling blijkt dat ik op precies het goede punt sta. Uit de mist doemt een schaapherder op, met in haar kielzog een kudde schapen. Ik fotografeer altijd in de M-stand (handmatige instelling) en weet van de vorige foto’s dat mijn ISO-instelling goed staat, maar een lens wisselen gaat niet meer. Ik kies razendsnel een niet te groot diafragma om de scherpte/diepte van het landschap op peil te houden. Gelukkig hoeft de sluitertijd niet al te hoog te staan, want de herder en haar kudde lopen niet zo snel. Ik durf het aan op 1/100s, al weet ik dat ik daarmee wel een risico loop. Geconcentreerd maak ik de eerste foto van de naderende schapen en hou vanuit een ooghoek in de gaten of het mogelijk is om de hele groep in beeld te vangen zodra ze een boom passeren. In een split-second zie ik dat de hele compositie klopt. De boom, de schapen, de herders, de mist en de opkomende zon. “Klik” zeg mijn Canon, en dan is het wachten of Lightroom thuis de buit bevestigt. 

Achter mij doemt nog een fotograaf op. Met een van spijt doordrongen zucht laat hij weten dat hij net te ver af stond om een foto te kunnen maken. Tja, zonder een beetje mazzel vaart geen fotograaf wel.

Thuis kijk ik met spanning naar het beeldscherm tot mijn Macbook de foto’s op het scherm tovert. Gelukt! En besef me dat ik deze buit bijna had gemist als de warme veren van mijn donsbed een paar uur eerder als winnaar uit de bus waren gekomen.

Wat zou ik de volgende keer anders of beter willen doen?

  • snellere sluitertijd
  • liefst een nog iets kleiner diafragma
  • gebruik van snellere (lichtgevoelige) lens
  • ISO-100 in plaats van de gebruikte ISO-320


Using Format